evaggelou.jpg)
Από
μικρή έμαθα
πως είναι επικίνδυνο πολύ
να παίζω με
μαχαίρια,
ψαλίδια,
χαρτοκόπτες,
πριόνια
και όλα τα συναφή.
Έτσι κι εγώ αρχίνησα
να παίζω με τις λέξεις.
Πού να ‘ξερα;
Καλλιόπη Μπαγουλή / Εσανθήματα / Εκδόσεις Συρτάρι
Ανοίγω
το παράθυρο και βλέπω
αντί για σένα
το φωταγωγό
το σιωπηλό,
μουγκό φωταγωγό,
π’ αυτοκτονούν τα όνειρα
καθώς το αμυδρό σου φως
τα παρασύρει σ’ ένα πέταγμα
που τα σκοτώνει.
Χρίστος Λάσκαρης / Ο ευτυχισμένος καιρός πέρασε
[Συγκεντρωτικά]
ΠΟΙΗΜΑΤΑ / Εκδόσεις ΤΥΡΦΗ
Όλα
τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατέλειωτα μένουν.
Φταίει πού πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει πού πάντα αργεί η διάθεσή μου.
Γι’ αυτό αναγκάζομαι
κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου
ν’ αποτελειώνω.
Κική Δημουλά
Ποιήματα /
Εκδόσεις Ίκαρος
Ποιήματα / Εκδόσεις Ζήτρος
Ω,
χαμηλώστε αυτό το φως!
Στη νύχτα τι ωφελάει;
Πέραση η μέρα. Φτάνει πια.
Ποιος ξέρει ο Ύπνος μου κρυφός
αν κάπου εδώ φυλάει
κι αν του ανακόβεται η στιγμή
να ‘ρθει που τον προσμένω.
Έχω στο στόμα την ψυχή,
μού παράτησαν οι λυγμοί
το στήθος κουρασμένο.
Πάρτε το φως! Είναι καιρός
να μείνω πια μονάχη.
Φτάνει η απάτη μιας ζωής.
Κάθε προσπάθεια ένας εχθρός
για τη στερνή μου μάχη.
Ας παύσουν πλέον οι σπαραγμοί.
Ας μου απομείνει κάτι
για να πλανέψω τη νυχτιά,
να σκύψει κάπως πιο θερμή
στο ανήσυχό μου μάτι.
Πάρτε το φως! Είναι ἡ στιγμή!
Τη θέλω όλη δική μου.
Είναι ἡ στιγμή να κοιμηθώ.
Πάρτε το φως! Με τυραννεί…
μού αρνιέται την ψυχή μου…
Μαρία Πολυδούρη / Άπαντα / Εκδόσεις Αστέρι
Αυτή
η βεράντα
που περάσαμε ένα βράδυ
κατάμονοι
μες στην ερημωμένη πόλη
αυτή η βεράντα
μες στο Καλοκαίρι
είναι η μόνη ανάμνηση
που απόμεινε
τώρα που ο άνεμος σηκώνεται
και φέρνει σκόνη.
Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου
Υποταγμένοι
τόσα χρόνια
στη θηριώδη πλευρά μας
γίναμε τα τέρατα που μισήσαμε.
Τώρα δεν αντέχουμε τη ζωή -
παρά μόνο μετά θάνατον.
Μια μέρα αφηρημένοι
θα καταβροχθίσουμε τον εαυτό μας.
Και θα επέλθει δικαιοσύνη.
Επιτέλους.
Τσιμάρας Τζανάτος / Η βία του βίου (αγνώστου)
[ Ποιήματα 2000 – 2021] / Κάπα Εκδοτική