Σιωπή - Βασίλης Κουντζάκης

Στο χείλος της καταιγίδας
στις μάχες των ματιών
όλα έχουν ειπωθεί

δεσπόζει η σιωπή
και το σώμα έκθετο
στο ξημέρωμα μιας οικειότητας
σαν φωνή γονιού
ή παλιού φίλου
σε μεσημεριανό όνειρο


Βασίλης Κουντζάκης  

"Το απέναντι κάθισμα" 

Σκέψη - Antonia Rozzi

Να έχεις δύο μακριές φτερούγες
από ίσκιο
και να τις διπλώνεις
πάνω απ’ τον πόνο σου,
να είσαι σκιά, εσπερινή
ειρήνη
γύρω απ’ το σβησμένο σου
χαμόγελο.


Antonia Rozzi  /  Ο θάνατος των αστεριών

Μετάφραση / Απόδοση: Άννα Γρίβα 

Ανάσα μονάχα - Τάκης Τσαντήλας

Δεν ήταν η λήθη  
μήτε η μνήμη
που θρόιζε
στ’ ανοιχτά του απείρου∙
ανάσα μονάχα
τρυφερή και απρόσωπη
ανάσταση σιωπών
στον κυρίως ναό
της αγάπης.


Τάκης Τσαντήλας

"Σεπτά κι ανερυθρίαστα"

Αμέρωτη μνήμη - Μαρία Αργυρακοπούλου

Τα χρόνια τούτης της παράξενης σιωπής
ήχους σφυρηλατώ επιμελώς
να αφυπνίσω τις χορδές τους
ωθώντας με δύναμη
τα κουπιά του "μαζί"
έτσι που σε καιρούς εξέγερσης
του όλου και του πάντα
παντιέρες να γίνουν
στα μετερίζια
της αμέρωτης μνήμης.


Μαρία Αργυρακοπούλου 

Οι άλλες μου εκδοχές - Θανάσης Βενέτης

Ποτέ δε θα μάθεις το άλλο μου πρόσωπο,
το άλλο μου όνομα
δε θ’ αγαπήσεις ποτέ τα χιόνια που αγάπησα.
Σε ξεγέλασαν οι αράχνες μου
οι πλάνητες και αλαζόνες στίχοι μου
σε παγίδεψαν
οι καθημερινές μελετημένες μου κινήσεις
οι άλλες μου εκδοχές. 

Ελάχιστο μόριο στις τεράστιες συγκεντρώσεις
δε θα με δεις ποτέ, στα γήπεδα
και στις πλατείες
να καίω τα μυστικά μου αλώνια. 

Δε θα μάθεις ποτέ για τα φτωχά μου ζεϊμπέκικα
που χόρεψα ξενύχτης και μονάχος. 

Σ’ έχω δει πολλές φορές να με κοιτάς
σα να περισσεύω στη ζωή σου. 


Θανάσης Βενέτης 

Ο σταθμός (απόσπασμα) - Βύρων Λεοντάρης

Ώρες η σιωπή πατούσε το χώμα
πού ‘σκαψαν τα μάτια
μα κανένα φως δεν έβγαινε απ’ αυτού
και μόνο οι φοβερές ρωγμές
χαραγμένες στη ράχη της γης
από ανθρώπους που προσπάθησαν
να σχεδιάσουν μια μοίρα
ανάσαιναν τη μνήμη μου
κι αυτή αργούσε να πεθάνει
σκοντάφτοντας αδιάκοπα σε ξερές ημερομηνίες
και μισογκρεμισμένα ονόματα. 

Καμιά φωνή δε φεύγει τώρα απ’ την ηχώ της
καμιά λύση δε δίνει τη θέση της σ’ άλλη
όλα κρατούν ένα μικρό διάστημα - παρηγοριά της επιστροφής -
μα αυτός ο ρημαγμένος σταθμός - κομμένα τα σύρματα,
κομμένες οι φωνές…-
δε με πλανεύει πια γι’ αλλού
για μιαν αναπνοή μακρύτερα.
 
Μόνος κι άλλος κανείς εδώ
με το μέτωπο κολλημένο στις ράγες
να λογαριάζω τα σάπια βαγόνια
εδώ κι όχι αλλού, καμιά υπεκφυγή γι’ αλλού
τα τρένα όλα φευγάτα
κι οι μέρες μας ατέλειωτες…


Βύρων Λεοντάρης 

Μια μέρα θα ξημερώσει - Αργυρώ Λιοδήμου

Μια μέρα θα ξημερώσει
Η λήθη θα μου φτιάξει καφέ
Η αγωνία θα διαβάζει κόμιξ στον καναπέ
Η απελπισία θα φύγει
από το λούκι του νεροχύτη.
Το γιασεμί θα φλυαρεί με τον γείτονα. 

Μια μέρα
Το μολύβι θα γράφει μόνο
τη λίστα για το σουπερμάρκετ. 

Ελπίζω σύντομα. 

Ξύσε- ξύσε, έφτασα στη γόμα.
Και με σβήνω.


Αργυρώ Λιοδήμου 

Σε ανάστησα πριν γεννηθείς - Τάσος Κουράκης

 Σε χάιδεψα για όλα τα χρόνια
που θα 'ρθουν
Με φίλησες για όλες τις μέρες
πριν συναντηθούμε
Σε ανάστησα πριν γεννηθείς
Έφυγες παίρνοντας μαζί σου
το χρόνο
 
Ποιος θα διορθώσει
τις ανορθογραφίες του χρόνου
για τους χειμώνες
που δεν ΉΣΟΥΝ


Τάσος Κουράκης 

"Το κόκκινο έγινε ΦΩΣ" 

Αγνωσία - Στέλλα Γεωργιάδου

Σε γνωρίζω απ' τη σκιά σου
απ' τις ρυτίδες της αφής σου
τους υδρατμούς των στεναγμών
το άρωμα της προσμονής
στις τιποτένιες μέρες της αγάπης.

Μα σε γνωρίζω περισσότερο
από της λύπης σου τα χρώματα
το εναργές της ερημίας σου φως
του έρωτα τις σιωπηρές λεπίδες
στου σώματος την κόψη.

Ώρες μετά... μέρες ή χρόνια
δε θυμάμαι
αν ήσουν φως γυμνό ή πολυάνεμο πέλαγος
δε θυμάμαι
αν νους ενέδωσε ή σάρκα συνετρίβει
δε θυμάμαι...

Βλέπεις
έχει κι η μνήμη το βυθό της.


Στέλλα Γεωργιάδου

Φιλί - Αργύρης Χιόνης

Όταν σου ζήτησα νερό
δεν δίψαγα,
η πεθυμιά μου ήταν
της προσφοράς την προθυμία
να απολαύσω.
Δεν κοιταχτήκαμε·
τα μάτια μας
στο ίδιο όνειρο
ήταν ανοιχτά·
συναντηθήκαμε.


Αργύρης Χιόνης