Σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων - Τάκης Τσαντήλας

Κι όταν όλα θα καταρρέουν με πάταγο
Εμείς - σε πείσμα των καιρών και των κριμάτων -
θα παραμένουμε όρθιοι
ακουμπώντας ανάλαφρα
ο ένας στον ώμο του άλλου
εμμένοντας με συνέπεια στον αέρα
στον λόγο
στο φως
και θ' ανελκύουμε αξίες ζωής ανοξείδωτες
από τα βάθη των αιώνων.


Τάκης Τσαντήλας 

"Σεπτά κι ανερυθρίαστα" 

Αργόσυρτες παραδομένες - Λένα Σαμαρά

Ο χορός που ποτέ δεν μας δόθηκε
οι αργόσυρτες παραδομένες ανάσες
οι τόποι που δεν είδαμε. 

Τίποτα πια δεν μου θυμίζει
όσα κάποτε ξοδεύαμε
για ένα σπίτι στη θάλασσα
μόνο με τον ήλιο του και την ακτή 

μόνο αυτό να πλέει στην κάθε λέξη
που χαρίσαμε
στην κάθε λέξη που χάσαμε. 

Εμείς μικροί ήρωες μεγάλου παραμυθιού
ή άγγελοι μικρού ονείρου; 

Σιωπώ και πλέον
δεν ζητώ ούτε τον λόγο
για τα προφανή 

χωρίς αυτά δεν ζεις
χωρίς αυτά ματώνεις.


Λένα Σαμαρά  /  "Επιμένω να είμαι το σκοινί που λύνει το πλοίο στο λιμάνι" 

Ρομαντικός επίλογος - Νίκος Καρούζος

Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγκο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.
Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.
Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μη με διαβάζετε
όταν
έχετε
δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα …
Ώρα να πηγαίνω
δεν έχω άλλο στήθος.


Νίκος Καρούζος  /  "Πενθήματα" 

Το πρόβλημα της στέγης - Κική Δημουλά

Κύριε
μη μας πάρεις κι άλλο
τις απώλειές μας.

Δεν έχουμε πού αλλού
να μείνουμε.


Κική Δημουλά


"Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως" 

Κλίμα της απουσίας (ΙΙΙ) - Οδυσσέας Ελύτης

Απόγευμα
Κι η αυτοκρατορική του απομόνωση
Κι η στοργή των ανέμων του
ΚΙ η ριψοκίνδυνη αίγλη του
Τίποτε να μην έρχεται. Τίποτε
Να μη φεύγει

Όλα τα μέτωπα γυμνά

Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο


Οδυσσέας Ελύτης

"Προσανατολισμοί" 

Με αφιέρωση - Βέρα Βασιλείου Πέτσα

Το καλοκαίρι είχε αποδημήσει∙
ώρα βραδινή
είδα τα μάτια σου να σπαρταρούν
στης θύμησης τα γκρίζα δίχτυα
καθώς ξεφύλλιζες παλιές φωτογραφίες.
Για ολόγιομα φεγγάρια μη λυπάσαι
μη νοσταλγείς την ασημένια ολοκλήρωση
επαναλαμβάνεται.
Ούτε πυρφόρα βασιλέματα
που άφησες να ιριδίσουν
στο μέσα ουρανό σου.
Προσωρινή είναι η δύση. 

Για τη μεγάλη έρημο
που μέλλεται να διασχίσεις
να φοβάσαι.
Αυτήν που προεκτείνεται
δυτικά τής αφιέρωσης ''για πάντα μαζί''
στον πίσω χάρτη μιας φωτογραφίας.


Βέρα Βασιλείου - Πέτσα /  ''Σαράντα μίλια σιωπή'' 

Μετά - Γιάννης Ρίτσος

Μάρτυρες για τα λάθη σου δεν είχες.
Μόνος μάρτυρας ο ίδιος εσύ.
Τα τακτοποίησες
τα μονόγραψες
τα σφράγισες
σε λευκούς πάντοτε φακέλους
σα να ετοίμαζες
τη δίκαιη διαθήκη σου.
Ύστερα
τα τοποθέτησες προσεχτικά στα ράφια.
Τώρα, γαλήνιος,
(ίσως και κάπως φοβισμένος)
ούτε βιάζεσαι ούτε καθυστερείς,
γνωρίζοντας ότι, μετά το θάνατό σου,
θ' ανακαλύψουμε πόσον ωραίος ήσουν,
πόσο πολύ πιο ωραίος πέρα απ' τις αρετές σου.


Γιάννης Ρίτσος 

Πυρωμένη πέτρα - Αργυρώ Λιοδήμου

Χάνεσαι αργά μέσα στο χρόνο.
Σκόνη που μπαίνει στα μάτια και πονά
Απομακρύνεσαι.
Παλιά καταιγίδα.
Φυγή δίχως ελευθέρωση. 

Ξεμακραίνεις όπως το πρόσκαιρο γέλιο
ενός ουράνιου τόξου.
Κι όμως
ανάγλυφο ποτάμι
σε διακρίνω. 

Σύννεφο
πάνω από τα σύννεφα.
Αστέρι
κάτω από τα αστέρια.
Αναστεναγμός
μες στους ανέμους. 

Κι εγώ
Εδώ κάτω.
Μια πυρωμένη πέτρα.


Αργυρώ Λιοδήμου  /  "Συναντήσεις" 

Το κορμί και το σαράκι (Απόσπασμα) - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Το φιλί
ενώνει πιο πολύ
απ’ το κορμί
γι’ αυτό το αποφεύγουν
οι πιο πολλοί
*       *
Αφαίρεσε τη νύχτα
απ’ τα μάτια σου -
πώς να παλέψω μόνος
με τους δυο σας;
*       *
Η νύχτα είναι παγερή
και μ’ έχεις στήσει
με γέλασες
με γέρασες
*       *
Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας
*       *
Και τί δεν κάνατε για να με θάψετε
όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος 


Ντίνος Χριστιανόπουλος 

Η αναμονή και το όνειρο - Νικηφόρος Βρεττάκος

Κοιτάζω την ώρα, δεν είναι να ρθείς.
Γυρνώ το κλειδί στην πόρτα
και παίρνω το πρώτο βιβλίο
που δεν λέει τίποτα.
Κι’ άξαφνα εκεί που διαβάζω,
απαλαίνει η ατμόσφαιρα γύρω μου’  
γαλανίζει ανεπαίσθητα.
Έχεις μπει στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσεις.
Όλα γίνονται διάφανα.
Προχωρείς μ’ ένα πέπλο  ουρανού
στο κεφάλι σου. 


Νικηφόρος Βρεττάκος