Ύλη σιωπής - Έφη Καλογεροπούλου

Τίποτα δεν είναι καλύτερα φυλαγμένο

από το αφύλακτο
καμιά αλήθεια δεν χρειάζεται θωράκιση
εκτός αν είναι ψέμα
Ύστερα ανέλαβε η μνήμη
Απέραντα στοργική
γνωρίζει να αποσύρεται αμέσως
από κάτι που δεν βρίσκει
Αγοράζω την απουσία μετρητοίς
μου λέει
εγγράφω «τίποτα», όπως λέμε «κάτι»

Από εκείνον τον παροξυσμό σιωπής
απέμεινε μόνο η ησυχία
των πελμάτων μας στο χιόνι

Σκόνη δημιουργεί το ασήμαντο
χιόνι το καταστρέφει


Έφη Καλογεροπούλου 

Στο μονοπάτι των σκύλων  /  Εκδόσεις Περισπωμένη 

Αποθυμιά - Τάκης Τσαντήλας

Η αποθυμιά κόμπος ασύχαστος
στην αποβάθρα για το άγνωστο
κι η μοναξιά να πεταρίζει ξάγρυπνη
στο αχανές τ' ουρανού
όπου γαλάζιο απέραντο εκτείνεται
και συναντά φεγγάρια άσβεστα
μέσα στις κολυμπήθρες των ματιών σου


Τάκης Τσαντήλας 

Ανιχνεύοντας ουρανό  /  Εκδόσεις Οιωνός 

Εκείνος ο άνθρωπος - Νίκη Κωνστανοπούλου

[Εκείνος ο άνθρωπος]

στέκεται μέρες τώρα
στη μέση του δρόμου
τα αυτοκίνητα τον προσπερνούν
οι άνθρωποι περνάνε από δίπλα του ξυστά
ακουμπάνε τον ώμο τους
κι αμέσως τινάζουν το παλτό τους
τα περιστέρια δεν τον πλησιάζουν ούτε για λίγα ψίχουλα
τα παιδιά τον κοιτάζουν με περιέργεια
μέχρι οι μανάδες να τα απομακρύνουν γρήγορα

Τέτοια συντονισμένη αδιαφορία
θα ζήλευε κι ο διάβολος.


Νίκη Κωνστανοπούλου  /  Εγώ, απέναντι  /  Εκδόσεις Βακχικόν 

Η άνοιξη - Γιάννης Ρίτσος

Η άνοιξη αυτή μάς βρήκε όλους απροετοίμαστους
κι ανόρεξους ή αδιάφορους -
απροετοίμαστη κι η άνοιξη,
σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται
σαστίζει και σωπαίνει
κάτω απ’ τα λίγα της δέντρα - δε ρωτάει. 

Το φως επιστρέφει
απ’ το περσινό καλοκαίρι κατάκοπο
κι αφηρημένο, απόμακρο,
παραξενεμένο απ’ την καινούρια του νεότητα... 


Γιάννης Ρίτσος  /  Πάροδος  /  Κέδρος 

Γαλάζια σπλάχνα - Νίκος Καρούζος

Κάτοικε του ονείρου
μαζεύω τη φωνή μου από κάθε άκρη
και το υπόλειμμά της αυτό στη σινδόνη των δέντρων
κ’ εκείνο ‘κει ψηλά στο σκουριασμένο βράχον
όπου οργίζεται ο γερο-κόρακας
συγκεντρώνομαι για τη μεγάλη αποκάλυψη
ρίχνω στον άνεμο μακρόσυρτη αγάπη:
Τη θέλω εγώ την απελπισία μου
δεν την ανταλλάσσω με θαλπωρή άλλη
έχασα.

Μα χάνουν και τ’ άνθη
τ’ άνθη ανοίγουν το μοναδικό παράθυρο…
Κάλλιο να πλανηθεί ο χαρταετός μου
δε θέλω πια ν’ αγγίξω τα χρώματά του
κλείνω τα μάτια μου για να δω.
Είναι η φωνή που με διασχίζει
κι άλλοτε που χτυπά στον άκμονα
χίλιες φορές.

Είναι η φωνή από ένα βάθος:
Για πάντα να μην έχεις
τίποτα για τ’ αληθινά χέρια
μονάχος
ανήμπορος εκστατικός
σ’ αυτή την άξαφνη γιορτή του δευτερόλεπτου
που παραδίδεται ο κόσμος.

Νίκος Καρούζος /  ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Α’, 1961-1978 /  Εκδόσεις. Ίκαρος

Το φως - Ανέστης Ευαγγέλου

Και στα πιο σκοτεινά λαγούμια
τα πιο βαθιά
τα πιο λησμονημένα
έρχεται κάποτε
ωσάν σε διάλειμμα
κι όταν κανείς πια τίποτε δεν περιμένει
θαυματουργό
παρήγορο
το φως.


Ανέστης Ευαγγέλου  /  Το διάλειμμα 

Τα Ποιήματα [1956 - 1986]  /  Εκδόσεις Παρατηρητής

Παράλειψη - Καλλιόπη Μπαγουλή

Από μικρή έμαθα
πως είναι επικίνδυνο πολύ
να παίζω με
μαχαίρια,
ψαλίδια,
χαρτοκόπτες,
πριόνια
και όλα τα συναφή.
Έτσι κι εγώ αρχίνησα
να παίζω με τις λέξεις.

Πού να ‘ξερα;


Καλλιόπη Μπαγουλή  /  Εσανθήματα  /  Εκδόσεις Συρτάρι 

Λάφυρα στο χώμα - Θανάσης Κυρκόπουλος

Γερνώντας
γέρνουμε προς τη γη
κι οι μέρες μας κυρτώνουν 

δεν υπάρχει τίποτα
να περιμένουμε
από τον ουρανό 

μόνο μια βροχή
ευθυτενή
για να φουσκώσει το χώμα 

και να καλοδεχτεί
το αυριανό του λάφυρο
το σώμα ._


Θανάσης Κυρκόπουλος  /  Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ  /  Εκδόσεις Αστροδίαιτος 

Ανοίγω το παράθυρο - Χρίστος Λάσκαρης

Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω
αντί για σένα
το φωταγωγό

το σιωπηλό,
μουγκό φωταγωγό,
π’ αυτοκτονούν τα όνειρα

καθώς το αμυδρό σου φως
τα παρασύρει σ’ ένα πέταγμα
 
που τα σκοτώνει.


Χρίστος Λάσκαρης  /  Ο ευτυχισμένος καιρός πέρασε

 [Συγκεντρωτικά] ΠΟΙΗΜΑΤΑ  /  Εκδόσεις ΤΥΡΦΗ 

Ασυμβίβαστα - Κική Δημουλά

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατέλειωτα μένουν.

Φταίει πού πάντα βιάζεται η άνοιξη,
φταίει πού πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι’ αυτό αναγκάζομαι
κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου
ν’ αποτελειώνω.


Κική Δημουλά

Ποιήματα  /  Εκδόσεις Ίκαρος