Η ουλή - Επαμεινώνδας Γονατάς

Η πληγή θρέφει,
τα χείλη της σμίγουν αργά
σαν αυλαία βυσσινιά
κι ύστερα από χρόνους
στη θέση της μένει ένα σημάδι,
μια ρόδινη ουλή
που σκύβει και τη φιλάει.
Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους.
Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα,
ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν,
μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.
Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και σε ώρες μοναξιάς
που κανείς δεν τους βλέπει,
σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν
τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.


Επαμεινώνδας Γονατάς  /  "Η κρύπτη" 

Αποστάσεις - Ιωάννα Λιούτσια

Δεν είναι ότι η απόσταση
χωρίζει τα κορμιά μας
είναι μονάχα που ο έρωτας
εργάζεται καλύτερα στη σιωπή

πώς να σιωπήσω όμως όταν δεν μ’ ακούς;


Ιωάννα Λιούτσια

"Ανοιχτά φωνήεντα και δαγκωμένα σύμφωνα"

Άχνα - Γιώργος Δουατζής

Το ποίημα είναι η άχνα
της εκπνοής του ποιητή
σ’ έναν αρχέγονο καθρέφτη
όπου χαράζει στίχους με το δάχτυλο
κι όταν αφανιστούν από τον άνεμο
βλέπει ολόγυμνο το πρόσωπό του


Γιώργος Δουατζής  

Μοναξιά - Ζωή Καρέλλη

Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη
την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;
Μαζί μας κανένας κι η μοναξιά
έγινε τόσο παράξενη, που είναι ίδια
με τη συντροφιά των πολλών ανθρώπων.
Μιλάς και σωπαίνεις και τα πράγματα
μένουν αδιάλλακτα, σα να μην υπάρχει
θέληση καμιά, να τα κυβερνήσει.
Αστειότερες, οι θλιβερές προσπάθειες,
γιατί τόση απαισιοδοξία;… Σαν το τίποτα
να μεγάλωσε, να φούσκωσε αλλόκοτα,
δείχνει ένα πρόσωπο παράφορο δίχως μορφή,
έτοιμο να σκάσει, να βγάλει απ’ το νου,
όλα τα πλήθη που το κρατούν
και τώρα διασπώνται, σαν το τίποτα
να γίνετ’ ένα μυρμήγκιασμα. 

Α, τι αθλιότητα περιέχουν
τα μάτια τής μοναξιάς!
Φύγετε τόσο μακριά,
που ποτέ να μη συναντήσετε πια
την μονάχην εικόνα σας,
καθώς φαίνεται, σήμερα, ολόκληρη.


Ζωή Καρέλλη 

Αποχαιρετισμός - Δημήτρης Κρανιώτης

Με λερωμένες τις παλάμες μου
απ’ των χωραφιών τις λάσπες
αποχαιρέτισα πουλιά που πετούν
στου ήλιου τα μονοπάτια,
αγγίζοντας ένα σύννεφο
που έβρεχε ασταμάτητα
πλημμυρίζοντας τα στάχυα
όλο δάκρυα.


Δημήτρης Κρανιώτης 

"Ενδόγραμμα" 

Ποτε άτονο - Καλλιόπη Μπαγουλή

Τίποτα πιο επικίνδυνο
από ένα "πότε;"
παραμελημένο.
Κακιώνει.
Στραβώνει.
Τόσο όσο χρειάζεται
για να γλιστρήσει ο τόνος
στη λήγουσα.


Καλλιόπη Μπαγουλή

"Στάσου λίγο" 

Θυμήσου σώμα - Κωνσταντίνος Καβάφης

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στη φωνή - και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κοίταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.


Κωνσταντίνος Καβάφης 

Πιο πολύ - Ιωάννα Λεκκάκου

Θα ‘θελα να μου μιλάς.
Μίλα μου!
Κάθε εικόνα σου
δαγκωνιά στο μυαλό μου,
ένεση χαλαρωτική στις αισθήσεις μου.
Μίλα μου!
Είμαι καλός ακροατής.
Λαχταρώ για δαγκωνιές.
Όσο περισσότερες οι μελανιές τους,
τόσο μακρύτερα τα ταξίδια μου.
Μίλα μου!
Δάγκωσέ με χωρίς έλεος.
Από τις λέξεις σου τις αιχμηρές
σ’ αναγνωρίζω
και σε ποθώ.
Μίλα μου!


Ιωάννα Λεκκάκου

Να μην ανησυχείς - Γιάννης Μαρρές

Όταν κλείνομαι στον εαυτό μου
Και δείχνω ότι σε ξέχασα
Να μην ανησυχείς.

Ψάχνοντας να βρω το δρόμο
Που θα μας οδηγήσει προς το φως
Εσένα σκέφτομαι και τότε.

Χίλιες φορές σου το ‘χω πει
Για να σε πείσω. Κι ακόμα μια:
Να μην ανησυχείς.


Γιάννης Μαρρές  /  "Αγάλματα στη βροχή" 

Μετουσίωση - Χριστίνα Λαμπούση

Κρεμασμένη στο τσιγκέλι 
έτοιμο το σφαχτό 
στην ουρά παρακαλώ
όλοι θα πάρετε 
το αίμα της 
στάζει ακόμα στις πλάκες 
 
Μπούτι στην κυρία με το καπέλο 
κοιλιά και λαιμό στον νεαρό 
πετάξτε την καρδιά της
άνοστο κομμάτι 
θα κόψει η σούπα 
τι να φας από δαύτη 
εδώ το καλό το πράγμα
ένα, δύο, τρία
κατακυρώθηκε στον κύριο εκεί στο βάθος
συγγενής μού μοιάζει  
προνόμιο ειδικό τού πρέπει 
 
Ήλιε της, είπες θα τη φωτίσεις 
-μα γι’ αυτό δεν σε έβαλαν στον ουρανό;-
κι αυτή σε πίστεψε
πριν ο αλέκτωρ λαλήσει 
έκαψες κάθε αγνή της ίντσα  
 
Γελάστηκες κακό
νόμισες το τετέλεσται θα με λυγίσει 
εχθρό σε λες εσύ
εγώ ευεργέτη
όπλο μου ο πόλεμός σου
 
Εγκαίνια σήμερα  
καλώς ορίσατε 
δίπλα στη γέφυρα των στεναγμών
η όντως Ζωή μάς περιμένει 
άνευ πτώσεως 
ουδεμία ανάστασις ευοδούται
 
Μόνο κατά μέτωπον 
κερδίζεται η ειρήνη  


Χριστίνα Λαμπούση