Σε
γνωρίζω απ' τη σκιά σου
απ' τις ρυτίδες της αφής σου
τους υδρατμούς των στεναγμών
το άρωμα της προσμονής
στις τιποτένιες μέρες της αγάπης.
Μα σε γνωρίζω περισσότερο
από της λύπης σου τα χρώματα
το εναργές της ερημίας σου φως
του έρωτα τις σιωπηρές λεπίδες
στου σώματος την κόψη.
Ώρες μετά... μέρες ή χρόνια
δε θυμάμαι
αν ήσουν φως γυμνό ή πολυάνεμο πέλαγος
δε θυμάμαι
αν νους ενέδωσε ή σάρκα συνετρίβει
δε θυμάμαι...
Βλέπεις
έχει κι η μνήμη το βυθό της.
Στέλλα Γεωργιάδου
Τα
ποιήματα γράφονται
στη ρωγμή του μετώπου
ανθρώπων που γεννήθηκαν λειψοί,
μα δεν το ξέραν
γιατί τους βρήκε η συμφορά στη μήτρα
και βάζαν τα χέρια ασπίδα
στον κύκλο
που τους βάραινε το στέρνο.
Τα ποιήματα βρίσκουν
μοναχά τους φαροφύλακες.
Στέκουν στα ραγισμένα δωμάτια
με τα δάχτυλα σκάφτουν τους τοίχους
τα πόδια καρφώνουν
στη σχισμή του δαπέδου
και γίνονται ρίζες.
Ειρήνη Παραδεισανού / "Παιδικές παλάμες"
Είπα
σε μια Γύφτισσα
θέλω να γίνω γύφτος
να σε πάρω
Μπορείς μου λέει να φας για βράδυ
χόρτα πικρά χωρίς αλάτι
κι έπειτα να πλαγιάσεις;
Μπορώ της λέω
Μπορείς μου λέει να πλαγιάσεις
χωρίς να κλαις από το κρύο
πάνω στην παγωμένη λάσπη;
Μπορώ της λέω
Μπορείς μου λέει πάνω στη λάσπη
να μου ανάψεις το κορμί
και να το κάνεις στάχτη;
Αυτό κιʼ αν το μπορώ της λέω
Μπορείς μου λέει τη στάχτη μου
να τη ρίχνεις στο κρασί σου
για να μεθάς πολύ, να με ξεχνάς;
Όχι αυτό, δεν το μπορώ της λέω
Γύφτος δε γίνεσαι μου λέει.
Γιώργης Παυλόπουλος
Θέλω
να σε ορίζω Αγαπημένε
ως αίσθηση ανεξίτηλη ονείρου
φλέγομαι μες στα διάπυρα κενά
ερωτικών αναθυμήσεων
διατρέχω κάθε ικμάδα του κορμιού σου
ως σελήνη ασύχαστη
σε αναπνέω κι ευφραίνομαι
παραδομένη στο ατέρμονο
της ηδονής σου φως.
Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη
Η
λιγνή καμπύλη του μετώπου
καθώς ο μήνας μπαίνει ένοπλος
τεντώνοντας το στόρι
στη βρεγμένη αχτίδα
του ήλιου,
που λέει,
και βλέποντας
ο μήνας ένοπλος -στρατιώτης το σχήμα
που τινάζεται ο νους μες στο φύλλο
και ότι σπαράζει·
κι ο μήνας ήταν ένοπλος στρατιώτης
και περνούσες το φεγγάρι
κατεβαίνοντας.
Δημήτρης Καλοκύρης